เรื่องเก่าเล่าใหม่
?
เสียงเพรียกจากพงไพร นกร้องขับขานสำเนียงไพเราะ ชีวิตทุกชีวิตพึ่งพากันและกัน เสียงช้างน้อย "อุ้มผาง" ร่ำร้องยามค่ำคืน เสียงคร่ำครวญนั้นบอกอะไรเราบ้างหนอ...
"ช้าง" เป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่โต เมื่อทุกข์ยาก จึงเป็นเรื่องลำบากต่อการแก้ไข โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทุกคนคิดว่าไม่ ใช่ภารกิจของตน
"เพื่อนช้าง" จึงเกิดขึ้นท่ามกลางสังคมที่สับสน มหันตรายที่รุมเร้า "ช้าง" นั้นยากต่อการขจัดปัดเป่า
อย่างไรก็ตาม "เพื่อนช้าง" กำลังต่อสู้ด้วยวิถีทางที่เหมาะสม แม้นจะยังไม่สามารถดำเนินการแก้ไขได้ทุกปัญหา แต่เรากำลังพยายาม ช้างป่วยสามพันกว่ารายที่เราช่วยบรรเทาเป็นประสบการณ์ที่มิอาจลืม เลือน
ถนนสายนี้ยังทอดยาว เรายังคงต้องเดินทางกันอีกไกลบนทางที่ขรุขระ เสียเหลือเกิน
แต่ปัญหาของ "ฮันนี่" ปัญหาของ "พลายคำมี" "ช้างน้อยยู่ยี่" ปัญหาของ "เป๊ปซี่" หรือ "พังคำป้อ" "พลายอ้วน" "พลายบาน" หรือ "โม่ตาลา" "โม่ชะ" และ "ช้างน้อยดานเต้" อีกเล่า ตาข้างหนึ่งของพังทองใบอาจจะบอด ส่วนตาของบุญศรีบอดแล้วทั้งสองข้าง หนทางไหนจะช่วยบรรเทา ความพยายามบางครั้งไร้ผล เพราะ "ช้าง" ป่วยเกินกว่าการเยียวยา แต่ "เพื่อนช้าง" ไม่เคยหยุด
ถึงเวลาแล้วที่ "ช้างผู้มีคุณ" จะได้รับการเหลียวแล ไม่ถูกละเลยทิ้งขว้างอีกต่อไป หากว่า "เพื่อนช้าง" เป็นเพียงมูลนิธิเล็ก ๆ ไม่สามารถปฏิบัติภารกิจได้ในทุกเรื่อง จึงร้องขอมายังท่าน รวมใจกันวันนี้ แบ่งปันความรัก ความเมตตาให้ "ช้าง" สักนิด ขอกำลังใจและความช่วยเหลือที่ท่านสามารถมอบให้ได้
วันนี้ไม่เหมือนวันก่อน เพราะวันนี้ไม่มีช้างน้อยฮันนี่ อุ้มผาง ยู่ยี่ บุญรอด ไทนิ น้ำฝน หรือซีโน่ ให้สองมือนี้คอยปลอบขวัญ ช้างน้อยหมดทุกข์แล้ว ในขณะที่เพื่อน ๆ ยังคงทรมานจากการถูกไล่ล่าและถูกทรมาน
อย่างไรก็ดี ถึงแม้นว่าลมหายใจเศรษฐกิจของบ้านเรายังคงรวยริน ทว่า "มูลนิธิเพื่อนช้าง" จะยังคงทำหน้าที่ดูแลให้ลมหายใจของ "ช้างไทย" ยังคงอยู่ตลอดไป
ช่วย "ช้าง" วันนี้ด้วยเถิดค่ะ
อย่าให้เราต้องพูดคำว่า "ช้างเชือกสุดท้าย" เร็วเกินไปเลย